Ontmoetingen

Wat hij nou precies plukte, vroeg ik. Wilde uien en wilde asperges en hij zocht nog meer groentes want er is zo veel eetbaars in de natuur. Ik wandelde gisteren in de duinen toen ik hem tegenkwam, een magere vrijbuiter met drie honden. Uit de zee hengelde hij af en toe een visje en eten kopen deed hij haast nooit. Al die E-nummers, hij moest er niet aan denken!

Vanmorgen een oudere man met baardje die met een volle vuilniszak op het paadje door een moerassig stukje oudheid liep, vlak bij mijn huis. Omdat er vooral bramen, wilgen en brandnetels groeien en ik hem van achteren naderde, riep ik: ‘Gesnapt! Gaat u brandnetelsoep maken?’ Het bleek brandnetelwijn en voor ik het wist kreeg ik het hele recept en de werkwijze. Banaan moest er ook doorheen, daar ging ik nou niet echt van watertanden. Hij maakt zijn wijn op zolder. Weer eens wat anders dan wiet telen.

Een paar dagen eerder stond op datzelfde paadje een lange, keurig geklede heer, zoekend om zich heen te kijken. Een klein hondje liep om hem heen. ‘Iets kwijt?’, vroeg ik toen ik hem passeerde. Maar nee, hij was hier nog nooit geweest en verbaasde zich over de wildernis, ingeperst tussen twee wegen en een spoor. We kwamen aan de praat over de historie van het gebied, aan de ene kant de Bloemendaalse duinen, aan de andere kant Haarlem. En daartussen moerassen zoals dit, zodat het vroeger nog helemaal niet zo makkelijk was om van de stad naar de zee te komen. Of anders om. Stom genoeg vertelde ik hem ook dat het hier een bramenwalhalla is in augustus en september. Want die bramen, dat is míjn oogst uit de natuur.

Maar de echte moraal van dit verhaal: de voordelen van het hebben van een hond zijn legio.

Geplaatst in Land | Één reactie

Onbegrip

God was vergeten het licht uit te doen
Of de aarde draalde met draaien
Hoe dan ook
Aan de dag kwam geen einde

Ten einde raad zeemde ik het zout van mijn gezicht
Poetste de sombere smaak van mijn papillen
Grendelde de gordijnen 
Trok het dekbed over mijn kop

Waarom komt er aan het ene een einde
Aan het andere niet
Mag ik daar niet zelf over beslissen?

———–

 

Geplaatst in Land | Een reactie plaatsen

Zwangere dagen

De lucht is zwanger van het voorjaar. Een beetje rare uitdrukking maar ik moet toegeven, het klopt wel nu de meidoorns volop bloeien. Dit zijn zonder twijfel de mooiste dagen van het jaar, de wereld een lichtgroen gesuikerde taart versierd met toefjes roze, wit, blauw en geel. Je hoeft nergens heen om ervan te genieten want de eerste de beste berm lokt om er in te duiken, tussen het hoge gras, de boterbloemen en de zuring.
Er zijn verheugend veel bijen in mijn tuin. In de duinen zonnen de zandhagedissen.

——rozebloeiende meidoorn——

 

 

——Leyduin——

——zandhagedis——

Geplaatst in Land | Één reactie

Roodborststress

Twee roodborstkindjes dood naast de voordeur vanmorgen.  Twee jongen nog ergens in de struiken, maar niet meer in het nest. Er is iets gebeurd vannacht. De kids worden wel gevoerd door hun ouders maar ook belaagd door katten.

Ik heb de twee kleintjes begraven, sta de hele dag klaar met de plantenspuit en race naar buiten op mijn sokken als pa en ma mij waarschuwen met ratelend getik. Een gestoorde heks met ongekamde haren, in spijkerbroek en pyjamashirt. De ouders gaan niet meer weg als ik naar buiten stuif, we strijden samen. Hond Amber komt in de deuropening staan en maakt zich breed.

Het kattenleger is groot. Eén gekleed in marine-wit, nummer twee in boeven-zwartwit en de derde is in legertenue. Ze weten precies waar de jongen zitten. Ook ik dook de struiken in maar met mijn slechte neus en ogen vind ik ze niet.

Het is naar om te zien en ondanks mijn dierenliefde -voor álle dieren- krijg ik een hekel aan katten. En dan zijn er ook nog mensen die deze dieren ook ‘natuur’ vinden. Die vinden dat er wel genoeg roodborstjes zijn. Nou, er zijn misschien genoeg katten en genoeg mensen. Maar er zijn echt nooit genoeg roodborstjes. Nooit!

Het begon zo goed…..

Geplaatst in Land | Een reactie plaatsen

Bevrijdingsfeest

Een uur nadat ik in het boshuis in mijn bed was gestapt, bleek de slaap over.  Ik hield mezelf voor dat ik heerlijk lag, warm onder het dekbed terwijl de slaapkamer koud was. Van buiten, door het open raam, kwam geen enkel geluid. Geen geroep van uilen. Geen geruis van windvlagen door de bomen. Ik hoorde alleen het kloppen van mijn eigen hart. Dat hamerde alsmaar sneller, klepelde als een ontspoorde kerkklok in mijn borst. Ik begon me zorgen te maken. Ongerust draaide ik op mijn rug en duwde het kussen tegen de muur zodat ik iets hoger lag.

Nu hoorde ik getrippel. Vlakbij mijn hoofd. Getrippel dat overging in sprintjes van meerdere pootjes. Nu was het rechts van mij, nu boven mij, nu links. Er werd gepiept, eerst zachtjes daarna hard en meerstemmig. Gepiept en gegromd. Zelfs gegild. Er werd gevochten in de muren. Of was het een feestje? Het leek zo dichtbij dat ik elk moment muizen op mijn bed verwachtte. Soms voelde ik in het donker iets met een plofje op mijn dekbed landen. Maar dat dacht mijn hoofd. Datzelfde hoofd dat zich zojuist nog ongerust maakte over mijn hart. Ook dat plofje was ingebeelde onzin. Want dat is het mooie, dat doen muizen niet, zomaar op je dekbed springen. Zelfs al leef ik in hun bos, de dieren respecteren mijn ruimte. Ze zijn buiten, ze zitten in de grond, onder het huis, in de muren, in de lucht, maar binnen komen ze zelden. Het zijn parallelle werelden. En als ze daar al uitstappen, dan is dat een foutje. Spinnen hebben dat wel eens. Maar zo veel respect voor anderen, daar kunnen wij mensen nog heel wat van leren.

Het gefeest ging de hele nacht door, terwijl ik voor de stilte naar het bos kwam.

Geplaatst in Land | Een reactie plaatsen