Nu is het stil

Eerst kwam ik thuis. Je lag op de bank, waar je afscheid had genomen
Zo bleek de kamer was. Te veel voor tranen en voor woorden
Wij mochten nog één nacht elkaars adem horen
Wachtten, op wat. Je zou bijna zeggen op verlossing

Toen opende ik de deur.  Voor, hoe noem je dat
Kleefde verder aan je zij. Jouw hand was mijn hand
Blijf bij mij blijf bij mij. Jouw hart in mijn hart
Je zou bijna zeggen de verlossers zijn gekomen

Later zat ik in de tuin waar bloemen kleurloos bloeiden
Dacht als je alles van te voren had geweten
Hadden we dan al die energie in huis en tuin gestopt
In werken, in gezond eten. Je geeft het antwoord

Vandaag liep ik het kerkhof op
Een oase vol met doden in een bos met mooie bomen
Stop, kijk om. Het schreeuwen is plots verstomd
Een jaar voorbij. Je weet dat pas nu de stilte komt

——————————-

 

 

Geplaatst in Land | Reacties uitgeschakeld voor Nu is het stil

Een moment op je verjaardag

Kijk! De hemel breekt open
dwars door natte nevelkou als was het stout
strooit patsboem met goud, kwakt het bos vol kleuren
Koning koolmees knutselt razendsnel een knapenkoortje
Prins roodborst rijgt een solo van parelmoer
Mijn voeten schoppen eerst herrie maar staken
als ik voor een straaltje hoop en kracht mijn handen openvouw
Mijn Lief, ik mis je evenveel als op de dag dat onze harten braken.

————————————-

Geplaatst in Land, Stad | Reacties uitgeschakeld voor Een moment op je verjaardag

De handtekening van mijn Lief

Het is vandaag elf maanden geleden dat we elkaar voor het laatst vasthielden en de laatste woorden deelden. Maar zijn handtekening is nog overal. Het door Edwin zelf ontworpen stalen beeld is af en wordt binnenkort op de urnenbegraafplaats in Bloemendaal geplaatst. De urn die eronder komt, maken zijn dochter en ik momenteel zelf uit een blok beukenhout. Alles zelf doen, zoals hij dat ook deed. Een hele mooie en gewaagde klus. Nog gewaagder was het om een aantal woorden te slaan in een keihard onderdeel van het beeld. Woorden die hem zijn.

Dochter en ik moesten voor het beeld iets ophalen bij de asfaltcentrale regio Amsterdam (ARA) waar Edwin veel voor werkte. Ook daar vonden we nog overal zijn afdruk. Met allerlei handige verbeteringen en natuurlijk de grote schakelkasten en kilometers stroomkabels, heeft hij een forse stempel op die fabriek achtergelaten. We kwamen ook zijn keurige stickertjes tegen en zelfs zijn eigen handschrift.

Het was emotioneel en prachtig om op de ARA rond te lopen. Om te horen hoe er met liefde over hem gesproken wordt. Dat ze hem missen. We inhaleerden diep de geur van dieselolie en grote machines, die altijd om hem heen hing als hij thuiskwam. Zijn dochter genoot van de zwarte handen die ze er opliep. We reden samen terug naar huis en zij zuchtte: ‘Het is nog steeds niet te bevatten dat hij er niet meer is.’ Inderdaad en hoe fijn is het dat we hem nog overal tegenkomen.

Alles is Edwin -schakelkast met PLC, sticker en handschrift

Geplaatst in Land, Verhaal | Een reactie plaatsen

Arm en rijk

Ik was jarig geweest en lag met wijd open ogen in een hoekje van mijn verder veel te lege lits-jumeaux in het donker te staren. Edwin vond het altijd al een groot bed, grapte soms dat hij me niet kon vinden. Ging me zoeken. Maar nu lag ik strak van de spanning in totale verwarring stil onder het dekbed terwijl de afgelopen dag in rusteloze flarden voorbijdwarrelde in mijn geest.

Het was mijn eerste verjaardag zonder hem. Vorig jaar was al een rare geweest: doorgebracht in het AMC en laat op de dag doodmoe thuisgekomen in een leeg huis. Hem daar achterlatend in die droeve betonnen kolos. Nu werd ik 58 en hij mocht verdomme niet ouder worden dan 55 plus 3 weken. Het voelde leeg, raar, verdrietig en zo arm zonder zijn liefdevolle verjaarsomhelzingen. Ik was van plan geweest om deze dag alleen door te brengen, me te verstoppen, niets voelde feestelijk.

Maar toen spoog de brievenbus een zee van kaartjes op de mat. Allemaal, stuk voor stuk, kaarten met vogels er op. Natuurlijk ook roodborstjes. Ik bekeek ze ontroerd en voelde me ineens verschrikkelijk rijk met al die lieve vrienden die me zo goed kennen dat ze weten dat vogels mij troosten. Met die paar durfallen die me later tóch meesleepten naar een gezellig restaurant. Waar nog meer mooie, lieve vogeltjes volgden, in ieder cadeautje.

Ze zijn wel slopend, dit soort dagen waarin alle emoties totaal door elkaar lopen, van hoog naar laag, van licht naar zwaar en die gedurende zo’n dag steeds woester kolkend door je lijf stromen. Verdriet, blijdschap, veel veel liefde, schuldgevoel ook, en woede en angst…. Het duurt dagen om daar weer van bij te komen, vreet energie. ‘En toch’, fluister ik zachtjes in het donker in de richting van Liefs foto aan de muur, ‘was dit naast de droefste ook de mooiste verjaardag van mijn leven’.

———————————

 

Geplaatst in Land | Één reactie

Schuldig

Na jaren van waken heb ik uitgebreid geslapen mijn kaken stoppen niet met gapen mijn ooggordijnen wijken niet hoe hard ik ook trek ze zijn in verzet kan alleen voorzichtig gluren er ligt sneeuw bij de buren in de tuin in de straat ondanks een looien loomheid spiek ik op nu.nl om raad code oranje in de staat?

Schuldig ben ik het voelt als verraad ik heb geslapen zonder waken voor het behoud van jouw nabijheid je even vergeten zelfs vrij gelukkig een toastje zitten eten op jouw plekje op de bank. Nu moet ik daar om huilen vol dank dieper schuilen in de armen van jouw bank duidt die code misschien op tijd dat ik je los-laat tijd dat jij mij los-laat tijd dat het gaat zoals het gaat?

___________________________

Geplaatst in Land | Een reactie plaatsen